مژده بده مژده بده، يار پسنديد مرا
سايه او گشتم و او برد به خورشيد مرا

جان دل و ديده منم گريه خنديده منم
يارِ پسنديده منم يار پسنديد مرا
كعبه منم قبله منم سوى من آريد نماز
كان صنمِ قبله‏نما خم شد و بوسيد مرا
پرتو ديدار خوشش تافته در ديده من
آينه در آينه شد ديدمش و ديد مرا
آينه خورشيد شود پيش رخ روشن او
تاب نظر خواه و ببين كآينه تابيد مرا
گوهر گم‏بوده نگر تافته بر فرق فلك
گوهرىِ خوب‏نظر آمد و سنجيد مرا
هر سحر از كاخ كَرَم چون كه فرو مى‏نگرم
بانگِ «لك الحمد» رسد از مه و ناهيد مرا
چون سر زلفش نكشم سر ز هواى رخ او
باش كه صد صبح دمد زين شب اميد مرا
پرتوِ بى‏پيرهنم جانِ رها كرده تنم
تا نشوم سايه خود باز نبينيد مرا